Hoe schrijf je een boek samen? Nou, gewoon…

Hoe schrijf je een boek samen? Nou, gewoon… En zo kom je op een uitdrukking die steeds in het boek terugkeert: ‘gewoon’ iets doen.

Het geeft eigenlijk precies het omgekeerde weer.

Wat we hardop zeggen, als iets ‘gewoon gaat’, is eigenlijk buitengewoon. Misschien wel alledaags, maar we zijn ons er vaak niet van bewust en we hebben het er nooit over. Bovendien ontbreken vaak de woorden om het goed te beschrijven. ‘Gewoon’ wordt dan een soort stopwoord. Maar als samenwerking echt goed gaat – op welk vlak dan ook – heeft het wel iets magisch, die we vaak ‘gewoon’ wegwuiven.

Ik schrijf hier een klein verhaal over hoe je samen een boek schrijft, maar dit heeft zeker raakvlakken met andere verhalen die ook op deze website zullen verschijnen. Over intuïtie en samenwerking, bijvoorbeeld. En over hoe ik wist dat ik een boek moest schrijven. Maar nu specifiek over: hoe schrijf je een boek samen?

Het begon met het moment dat ik voelde dat ik toch echt een boek zou gaan schrijven. Ik speelde al jaren met de gedachte. Wel 20 jaar of zo.

Eind 2023 heeft Ellen Kleinlangevelsloo mij geïnterviewd. Het was best een lastig interview, over twee onderwerpen door elkaar heen. Zij heeft mij twee uur lang gesproken en daar rolde een perfect artikel uit. Echt perfect. Ik hoefde er niets aan te doen. Zij begreep mij perfect en ik weet dat ik echt niet altijd in kloppende, duidelijke zinnen spreek.

En daar was dan ineens de eerste gedachte over samenwerking: wat als ik Ellen zou vragen om het boek voor mij te schrijven?

Na deze eerste intuïtieve ingeving liet ik er nog een tijd eroverheen gaan. Ik moest het wel zeker weten dat ik het wilde. Een boek schrijven doe je niet zomaar. Het is veel werk. In mei 2024 heb ik haar een mail geschreven, met de vraag of ze het wilde doen.

Ellen heeft positief geantwoord en daarmee was het begin gemaakt. Het gesprek ging gelijk over ‘hoe gaan we dat doen?’

Dat was stap 1. Er was een basis om een boek te schrijven. Ik heb ervaring en ideeën over het onderwerp en Ellen is een vakvrouw. Schrijfster en contentmanager en uiteraard ook zelfstandige meedenker.

Mijn tweede gedachte was: ik moet Piet erbij hebben. Piet Roodenburg is vriend, oud-collega en vooral iemand met wie ik altijd enorm vruchtbaar kon werken, denken en puzzelen. In het proces waar ik nu over vertel is hij enerzijds voor mij het klankbord, degene die altijd structuur weet aan te brengen en in de samenwerking met hem weet ik zeker dat ik in een redenering of iets dergelijks geen dingen over het hoofd zie. Dat is voor mij onmisbaar en geeft een groot gevoel van veiligheid. Tekenend is ook dat ik geen seconde heb getwijfeld of hij ‘ja’ zou zeggen.

Piet en ik hebben beide diepgaande kennis van zowel leiderschap als intuitie, maar we hebben complementaire persoonlijkheden en complementaire expertisegebieden, wat maakte dat we goed overzicht hadden. Bovendien hadden we meer dan voldoende bewezen dat we goed konden samenwerken.

Stap 2 was dat het team compleet was. Allemaal intuïtief tot stand gekomen. Ik heb altijd het vertrouwen dat als je team klopt, het daarna ongeveer vanzelf gaat. Vast herkenbaar voor andere leiders.

Daarmee bedoel ik niet dat er niks meer te doen is. In tegendeel. Dan begint het werk pas! Maar ik bedoel dat je de condities hebt geschapen om het werk te doen waarvoor je gekozen hebt.

Hoe gaat het dan verder? Weet je alles al, wat in het boek met komen?

Het antwoord is een heel duidelijke ‘neen’.  Natuurlijk wist ik een aantal dingen wel, zoals dat het zou gaan over leiderschap en intuïtie en ook over leiderschap met je hart en over persoonlijke ontwikkeling. Maar hoe die onderwerpen precies in elkaar grepen, wisten we niet precies.

Ook hadden we een basis in een onderzoek dat Piet en ik hadden gedaan voor De Baak aan het begin van het millennium, over hoe leiders leren.

Dat heeft ons veel verteld over het belang van intuïtie, ook in je dagelijkse leiderschap en over de verschillende aspecten van leiderschap, uiteindelijk samengevat in het driedimensiemodel.

En zo gingen we aan de slag. We zijn wel een keer fysiek bij elkaar gekomen, maar het meest hebben we met Teams gedaan. Dat ging eigenlijk perfect.

In de eerste sessies had Ellen de vragen altijd goed voorbereid. We wisselden documenten en ervaringen uit het eerste onderzoek. Ellen nam alles op, zodat ze het later nog kon terugluisteren.

Dat ging zo door ongeveer totdat alle feitelijke dingen er wel waren gewisseld, denk ik.

We waren ook duidelijk over de dingen die we niet wisten en we hadden al snel het idee dat we leiders van nu ook zouden interviewen. Mensen van wie we zeker wisten dat ze zeer intuïtief zijn en we zouden ze doorvragen over hoe dat werkte bij hen.

Zo begonnen we samen een lijst van mensen en een vragenlijst op te stellen, om uiteindelijk echt de interviews te kunnen houden en uitwerken. Dat deden we alle drie. Het was heel veel werk.

Intussen had Ellen ook een methode bedacht om met elkaar uit te vinden wat voor boek het moest worden, de BingeMarketing methodiek. Dat was een erg nuttige actie. Het leidde rechtstreeks tot het concept voor het boek, zoals het er nu is. Een soort detective, op zoek naar de waarheid. Met informele fragmenten waarin ‘Benita vertelt’, kaders voor de persoonlijke verhalen en veel citaten uit de interviews.

Op inhoudelijk gebied waren er ook een paar flinke puzzels. Uiteindelijk kom je eruit. Je kunt ze een hele tijd voor je uitschuiven; sommige lossen zich vanzelf op en sommigen moet je echt even beetpakken en net zo lang op kauwen tot je de oplossing hebt. Dat is een tamelijk ondoorgrondelijk proces dat iedereen op zijn of haar eigen manier doet.

Elke keer schreef Ellen een stuk. Piet en ik lazen het en gaven commentaar.

Uiteindelijk hadden we voor ons gevoel zo’n twee derde van het boek geschreven en bedacht ik dat het tijd werd om een uitgever te vinden. Daar waren we al een tijd mee bezig, maar het werd tijd om knopen door te hakken.

Achteraf bleek dat je veel eerder in het proces naar een uitgever kon zoeken. Dat wisten we niet.

Met hulp van goede vrienden en adviseurs zijn we uiteindelijk bij Santasado uitgekomen. Zeker een goede keuze. Vanaf dat moment draaide Laurens Molegraaf mee als volwaardig lid van het team, naast uitgever en de facto projectleider.

En zo, lieve mensen, hebben we samen een boek geschreven. ‘Gewoon’.